Marianne Notschaele - den Boer, auteur en reïncarnatietherapeute

Een persoonlijk verhaal

EEN PERSOONLIJK VERHAAL

Spontane vorige levens

Vanaf jonge leeftijd heb ik spontane herinneringen aan vorige levens en ‘zie’ of ‘weet’ ik vorige levens van anderen.

Als kleuter vertelde ik enthousiast aan mijn ouders over ‘vroeger’; ze spraken mijn verhalen niet tegen, informeerden een beetje hoe of wat en constateerden dat ik een rijke fantasie bezat. Zo riep ik bij het zien van een foto van de piramides in Egypte: ‘Kijk, daar heb ik gewoond, in de woestijn, heel lang geleden!’ Bij een speelfilm over Noord-Amerikaanse indianen merkte ik gedecideerd op: ‘Hé, zó deden we dat niet, dat ging anders!’ Ik wist zeker dat op een andere manier gekookt werd dan op tv werd vertoond.

Toen mijn opa en oma een keer op vakantie gingen naar Italië, Pompeï, vroeg ik: ‘Nemen jullie alsjeblieft, alsjeblieft, alsjeblieft een stukje van de Vesuvius voor me mee?’ Het stukje gelige steen dat ze meebrachten van hun reis rook licht naar zwavel. Wat een herkenning: “Het ruikt precies zo als toen de Vesuvius uitbarstte.’

De dag dat ik thuis als 7-jarige een geschiedenisboek uit de kast trok over de tweede wereldoorlog staat me helder bij. In het boek viel mijn oog op zwart-wit foto’s van opeengestapelde lijken in een concentratiekamp. Ik kon alleen nog maar staren naar die foto’s en dacht: ‘Dit ken ik. In kleur. Dit hoort bij de vorige keer dat ik er was’. Op datzelfde moment ging er in mij iets op slot. Dit vorige leven kwam veel te dichtbij. Vertellen over vroeger ‘vond ik ineens niet leuk meer’(Zie blogverhaal waarin dit onderwerp beschreven is)

Later als ik groot ben

Het gewone dagelijkse leven nam ’t over. Ouders, thuis, ruziën met mijn broertje, lagere school, huiswerk, middelbare school, VWO. Ik las alles wat los en vast zat van tijdschriften tot wetenschappelijke boeken en dacht na over later. Wat zou ik gaan studeren of worden? Archeologe, cultureel antropologe, bibliotheekmedewerker, Nederlands studeren? Soms dacht ik: ‘Later als ik groot ben, word ik gewoon schrijfster’, om het daarna weer te vergeten.

Na het VWO koos ik de voor mij veilige weg en volgde een beroepsopleiding tot meertalig directiesecretaresse bij de grote gloeilampenfabriek in het zuiden van het land. Dat leek me wel wat. Een nuttige, praktische opleiding en meteen een baan eraan vast. Mooi geregeld. Dat kon ik dan tot mijn 65^e doen. Mij was voorgehouden altijd zelfstandig de kost te verdienen en met een baan als directiesecretaresse was ik verzekerd van werk. In de avonduren studeerde ik MO-Frans, voor de lol en omdat het me zo gemakkelijk afging om Frans te spreken. Voor de grap zei ik dan: ‘Ik ben vast in een vorig leven Franstalig geweest, zo makkelijk dat ik het nu vind’.

Bijna tien jaar werkte ik met veel plezier in een cultureel congrescentrum als nuchtere, snelle directiesecretaresse die vier talen steno beheerste en moeiteloos ‘blind’ kon typen. Ik hielp mee bij de organisatie van kunsttentoonstellingen, verzorgde cursussen edelsmeden, keramiek en tekenen- en schilderen, werkte bij een theater- en muziekafdeling. Kortom, ik kon mijn creatieve ei kwijt.

Secretaressewerkzaamheden deed ik uitstekend, vooral op hectische momenten wanneer zaken snel tevoren moesten worden ingeschat. Ik wist wie tevoren zou bellen, welke afspraak zomaar uit zou vallen, welke vergadermappen plotseling nodig waren etc. Zo werkte iedere secretaresse toch?

Reorganisatie

In 1990 diende zich een grote reorganisatie aan. Ineens wist ik plotseling zeker dat ik bij de groep zou horen ‘die eruit moest’, hoewel dat onlogisch was. Toch gebeurden allerlei merkwaardige opeenvolgende zaken en … ik kon op zoek naar een andere functie. Nu was iets nieuws snel gevonden, maar dit werd het punt in mijn (huidige) leven waarop ik werkelijk nadacht. Wat wilde ik met (de rest van) mijn leven?

Omdat, naar mijn inzicht, toeval niet bestaat en wonderen nog steeds gebeuren, ontving ik in die periode een folder over een meerjarige beroepsopleiding tot reïncarnatietherapeut bij de Stichting Reïncarnatietherapie Nederland (SRN) in Utrecht.

Ik was verbaasd: bestond zoiets? Kon je iets leuks studeren op het gebied van reïncarnatie? Er een vak van maken? Iets in mij ontwaakte. Vorige levens, wist ik daar niet al wat vanaf?

’t Was net of er ergens achter in mijn hoofd een piepklein krakend deurtje opening en ik opnieuw contact maakte met oude informatie. Dit ging ik studeren, tenzij er teveel vegetarische, geitenharensokkenfiguren rondliepen. Voor de zekerheid toch maar een tijdje parttime blijven werken in de ‘normale’ bedrijfswereld.

Help!

Het eerste jaar van de opleiding (1991/1992) verliep voorbeeldig. Ik had het nodige gelezen over reïncarnatie en vorige levens en alle uitleg vond ik ‘logisch’. Secretaresse-ervaring was handig bij het uitwerken van sessieverslagen. Ik genoot, voelde me geweldig en op de juiste plek aanbeland. Tot het eerste praktijktentamen kwam.

In plaats van alle stappenplannen conform het geleerde te hanteren, ‘zag’ en ‘wist’ ik direct bij het zien van de examencliënt met welk vorig leven ik aan de slag moest. Ik bedoel, de examinator zag toch zeker ook meteen welk vorig leven bij een bepaald probleem hoorde? Nee? Echt niet? Ik schrok me wezenloos. Net zoals ik dacht dat iedere secretaresse alles vooruit kon zien ten behoeve van degene voor wie je werkte, kon toch zeker iedereen op deze opleiding vorige levens zien van of bij elkaar? Daarom zat je toch op deze opleiding? Dacht ik. Omdat het leuk was om met informatie uit vorige levens te werken? Anderen zagen toch zeker ook direct in een groep cursisten wie elkaar uit welk vorig leven kende? Nee? Echt niet? Help!

Ik was zo uit mijn evenwicht gebracht, dat ik in het tweede jaar (1992/1993) van de opleiding meteen zelf in therapie kon. Om (opnieuw) te ontdekken en te (leren) werken met het feit dat ik dingen zie/weet die anderen niet zien of (nog) niet kunnen zien of weten. Ik baalde dat ik niet een gewoon probleem had, maar opgescheept zat met een paranormaal probleem.

Het duurde daarna zeker vier jaar werken in mijn eigen praktijk regressie/reïncarnatietherapie voordat ik het woord ‘paranormaal’ gemakkelijk uitsprak. Woorden als ‘begaafd’ of ‘helderziend’ kreeg ik eerst echt mijn keel niet uit. Vorige levens kunnen zien of weten vond ik geen gave, maar een last. Totdat ik dit door de jaren heen in mijn werk leerde hanteren en een juiste mix maakte tussen stappenmodellen uit de reïncarnatietherapie en werken met vorige levens op mijn manier.

En nu…

In de periode 2001-2012 bracht ik 9 boeken uit. Toch nog schrijfster geworden, na al die jaren.

Ik werk op dit moment (2013) aan twee nieuwe boeken: Ik loop je astraal voorbij! en Reïncarnatieverhalen. Lang zullen we leven! Beide boeken zullen in 2013 verschijnen. Een bij uitgeverij RHA Publishing (eind 2013), de ander, een Ankertje, bij uitgeverij Ankh Hermes (mei 2013)

Alles is op wonderlijk mooie manier samengekomen: werken met vorige levens en het erover schrijven. Ik heb zelf trauma’s verwerkt uit vorige levens die in de weg zaten, talenten opgeduikeld uit levens die ik als kind al ‘wist.’ Kennis genomen van informatie waar ik iets nuttigs mee kan doen.

Als secretaresse leerde ik ‘blind typen’ met tien vingers. Iets wat nu als ‘helderziende’ schrijfster bijzonder handig is. Alles wat je in dit leven (en vorige levens) leert, is meegenomen.

Eenmalige consulten

Eindelijk heb ik geaccepteerd dat informatie uit vorige levens - van anderen, maar ook van mezelf - voor mij gemakkelijk toegankelijk is. Hierdoor is mijn werk als regressie- en reïncarnatietherapeute in de loop der jaren veranderd.

Mensen kunnen tegenwoordig bij me terecht voor (therapeutische) consulten, speciaal gericht op vorige levens.

Werken met therapietrajecten bestaande uit meerdere sessies laat ik over aan collega-therapeuten. Indien gewenst, verwijs ik door naar betrouwbare collega’s die cliënten via lichte trance terug brengen naar hun vorige levens en zich specialiseren in emotionele herbeleving van trauma’s uit voorgaande incarnaties.

Taalspecialisme

Mijn consulten vorige levens staan in het teken van ‘TAAL & werken met vorige levens’, aangevuld met therapeutische adviezen uit diverse disciplines, waaronder reïncarnatietherapie.

Ik gebruik mijn paranormale gevoeligheid voor het schouwen in vorige levens bij cliënten en mijn ervaring als therapeute voor de afronding van oud zeer dat bij cliënten nog in de weg zit. Daarbij let ik vooral op taalgebruik: woorden en zinnen die emotioneel beladen zijn en uit de hedendaagse context vallen. Ik hou het loskoppelen van ‘verkeerde’ gedachtenpatronen, waarvan de oorsprong ligt in niet goed verwerkte vorige levenservaringen, in het oog. Je kunt via procestherapie zelf langzaam achter die vorige levens komen, maar daar heb ik ’t geduld niet meer voor. Ik ‘zie’ vrij snel waar het werkelijke probleem zit, de zogenaamde ‘zere plek in het verleden’ en kaart dat bij je aan en geef extra huiswerk ter afronding mee. Een nogal confronterende manier van werken, die niet voor iedereen geschikt is.

Ik voel me een bevoorrecht mens dat ik dit leven mag werken met mijn vele talenten. Tijdens consulten voel ik me blij en gelukkig. Ik mág kijken wat er te zien valt in iemands verleden (jeugd, geboorte, zwangerschap, conceptie, voorbije levens) en deze informatie aanreiken. Daarbij geef ik therapeutische adviezen ter afronding van onverwerkte vorige levens, zodat cliënten niet langer vastlopen in hun huidige leven, maar weer vooruit kunnen.

Inlezen

Meestal adviseer ik een van mijn boeken over reïncarnatietherapie en werken met vorige levens te lezen voordat een consult ingepland wordt. De vele uitgewerkte praktijkvoorbeelden geven je een goede indicatie of mijn manier van werken je aanspreekt. Zo niet, zoek dan een collega die bij je past via de NVRT (Nederlandse Vereniging van Reïncarnatietherapeuten) of EARTH (European Association for Regression Therapy).

Werken met vorige levens en reïncarnatietherapie

Als reïncarnatietherapeute ben ik gewend om met allerlei soorten vorige levens in diverse tijdsperioden te werken. Slachtoffers of daders, dat maakt mij niet uit. Iedereen heeft zijn lichte of donkere kant en heeft behoefte aan transformatie en inzicht. Evenwicht, balans, daar gaat het om. Leren werken met je vroegere en huidige talenten, verkeerde (oude) geloofsovertuigingen bijstellen, trauma’s verwerken, vorige levens afronden wanneer dat aan de orde is, zodat je met twee benen op de grond in je huidige leven kunt staan en weet wat je hier komt doen.

Ik ga ervan uit dat niets toevallig is in het leven. Je hebt niet voor niets ergens last van, je komt niet voor niets iemand tegen. Zie o.a. mijn boeken Hé, waar ken ik je van? en Lichte zeden onder de zoden. Hoewel sommige collega’s dat misschien minder vaak tegenkomen in hun praktijk dan ik, de kans dat je ‘oude bekenden’ tegenkomt die je (onbewust) herkent - om zo versneld van elkaar te leren - is groter dan menigeen denkt of voor mogelijk houdt.

Als auteur/therapeute ben ik qua cliëntendoelgroep ‘in beweging’, afhankelijk van mijn eigen leerproces. Ik laat me verrassen door mensen die met telkens wisselende vragen of problemen in mijn praktijk komen. Ik leer ze iets, zij leren mij iets.

Klik op de afbeelding om het interview te lezen (Algemeen Dagblad, 2011)

Mijn boeken

Klik op de afbeeldingen voor meer informatie.

Verkrijgbaar bij alle reguliere boekwinkels en online, bijv. via bol.com

Het e-book ‘Vintage Life’(pdf) kun je gratis aanvragen. In ruil voor je adresgegevens krijg je een gratis exemplaar in je mailbox.

Een Engelstalig ebook ‘Past Lives’ en kinderboekje ‘Koen de Wolkenvlieger’ kun je zelf gratis downloaden als pdf.

Sociale Media

Ik blog wekelijks, twitter dagelijks, ben af en toe op FB te vinden en maak zo nu en dan vlogs, filmpjes en boektrailers voor YouTube.

Klik op de buttons hieronder voor een directe link naar Blog, Twitter, FaceBook, LinkedIn, YouTube of emailadres.

Marianne Notschaele-den Boer

www.vorigelevens.n

© RHA Publishing - op alle artikelen en cliëntverhalen berust copyright, gelieve dit te respecteren – april 2013